Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gen, waar de negers onder hard werken en hongerlijden bezwijken? Kom, ge hebt nog tijd,ga met Lizzy mee, ik zal je goed inpakken."

Tom hief het hoofd langzaam op; met eensmartelijken maar rustigen blik keek hij in 'trond; toen zeide hij:

„Neen, neen, dat doe ik niet, laat Lizzy gaan; van haar is niets te zeggen, maar ge hebt gehoord wat zij gezegd heeft: of ik moet verkocht of al de anderen en de plaats. Ik veronderstel dat ik er evengoed tegen kan als een van de anderen," eindigde hij met een snik die uit zijn breede borst opsteeg. Het is beter dat ik alleen heen ga dan dat de heele plaats wordt opgebroken; massa kan niet anders Chloé, en hij zal wel voor je zorgen en voor de arme ...."

Hier ging hij haar het ruwhouten ledekantje vol kleine, wollige kroeskopjes en was diep geroerd; met de handen zÜn gezicht bedekkend, drongen dikke tranen tusschen de vingers door en vielen op den grond.

„En nu, zei Elise, „moet ik gaan, zie dat iemand een boodschap brengt aan mijn man, laat hem weten, dat ik naar Canada tracht te komen en dat hij, als ik hem nooit weer mocht zien, zoo braaf moet leven, dat wij elkaar mogen ontmoeten in het koninkrijk der hemelen."

Nog eenige hartroerende afscheidswoorden en tranen en Elise verdween in den duisteren nacht.

HOOFDSTUK IV.

WORSTELSTRIJD EENER MOEDER.

Men kan zich onmogelijk een menschelijk wezen voorstellen, meer verlaten en hulpeloos dan Elise, toen zij oom Tom's hut verliet. De bevroren grond kraakte onder haar voeten en zij beefde bij dat geluid; elk ritselend blad, elke voorbijgaande schaduw deed haar 't bloed in

Sluiten