Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

pakje zaten ook eenige appels en om het kind harder te doen loopen, wierp zij telkens een appel een eind voor zich uit, waarop de jongen hard liep om hem te krijgen.

Tegen den middag zag zij zich genoodzaakt een boerenhuis binnen te gaan om een weinig rust en voedsel voor haar en het kind te vragen, want haar kracht dreigde haar te begeven. De goede boerin geloofde alles wat Elise haar vertelde omtrent een bezoek, dat zij moest brengen aan een ziek familielid, dat nog eenige uren verder woonde en nadat moeder en kind verkwikt waren door het voorgezette maal, begon de tocht opnieuw.

Een uur vóór zonsondergang kwam zij in het dorp T. met verwonde voeten en geheel uitgeput, maar nogtans krachtig van geest.

Haar eerste blik was gericht naar de rivier, die evenals de Jordaan Kanaan vaD het heidenland scheidde, haar nog scheidde van haar Kanaan, de vrijheid.

Het was nog vroeg in het voorjaar en de rivier was hoog en sterk stroomend; groote ijsschollen dreven langs en over elkaar in het onstuimige water. Door den bizonderen vorm van den oever aan den kant van Kentucky, waar het land met een punt in het water uitsteekt, was het ijs daar in groote massa's tegengehouden en vastgezet, zoodat de op elkaar gestapelde schotsen een slagboom vormden, waartegen het afdrijvende ijs stuitte, dat als een groot golvend vlot de geheele rivier vulde en zich bijna van den eenen tot den anderen oever uitstrekte.

Elise stond een oogenblik dezen ongunstigen stand van zaken aan te zien, die, zooals zij aanstonds begreep een gewone veerboot het oversteken zou beletten; toen wendde ze zich naar een kleine herberg, die daar stond, om navraag te doen.

De waardin, die aan 't koken en braden was voor den avonddisch, bleef met een vork in de hand staan bij het hooren van Elise's klagende stem. „Wat verlangt gij ?" vroeg zij.

Sluiten