Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Sam liet een onzinnig geschreeuw hooren en greep onhandig naar de teugels waardoor het dier nog wilder werd en brieschend en snuivend naar den boschkant vloog.

Andy, eveneens schreeuwend; „pak hem! grijp hem!" liet de beide andere paarden, quasi van schrik, los en dezen draafden nu hun makker na."

Het was een tooneel van verwarring. Haley vloekte, schold, stampvoette bij afwisseling. De heer Shelby riep van het balcon af, vergeefs zijn bevelen en mevrouw keek van uit het raam harer kamer lachend en verbaasd naar het tumult, daar zij wel eenig vermoeden bad, dat niet alles aan ongeluk te wijten was.

Eindelijk, tegen den middag kwam Sam triomfantelijk aandraven met Jerry en Haley's paard bij den teugel.

De dieren dropen van zweet en de onrustige flikkerende oogen van Haley's paard bewezen dat hij nog niet gekalmeerd was.

„Hij is gevangen!" riep Sam vroolijk uit, „als ik er niet bij geweest was, hadden ze hem nooit gekregen, geen van allen!"

„Maar 't was ook jou schuld, snauwde Haley, „zonder je gescheeuw zou 't nooit gebeurd zijn!"

„Maar massa, en ik heb nog wel zoo gedraafd en mijn best gedaan, dat er geen drooge draad aan mijn lijf is."

„Nu, je hebt my drie uur doen verliezen met je vervloekte gekheid. Komaan, nu ook dadelijk op weg!"

„Massa!" zei Sam, „ik geloof dat ge ons allen dood wilt laten neervallen. De paarden moeten eerst droog gewreven, en Jerry loopt kreupel, zoodat mevrouw niet zal toelaten dat wij zoo terstond wegrijden. O, massa, wij kunnen Lizzy toch nog gemakkelijk inhalen, zij kon nooit hard loopen."

Mevrouw Shelby, die met veel genoegen dit gesprek had aangehoord, besloot nu een handje mee te helpen. Zij kwam

Sluiten