Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

overtocht deed. De avondnevelen onttrokken haar aan 't oog, toen zij den steilen oever was opgeklommen en de woedende ijsmassa's vormden een bijna onoverkomelijken slagboom tusschen haar en haar vervolgers. Haley keerde langzaam naar de herberg terug, waar hij toevallig twee mannen aantrof, met wie hij al meer zaken gedaan had.

„Zeg eens, Tom," sprak Haley, na de eerste begroeting, „dat komt zoo mooi uit als 't maar kan, ik zit erg in verlegenheid en jij moet er mij uit helpen."

Nu volgde het verhaal van al het voorgevallene.

„Ge zijt dus aardig gefopt! hi! hi! hi! en het is netjes gedaan ook," lachte Tom Loker, „en nu moeten wij u uit den brand helpen en de meid met het kind terecht brengen, vóór zij in Canada veilig is."

Na veel loven en bieden werd het waardig drietal het eens over den prijs, dien Haley zou moeten betalen en daarop namen zij afscheid, daar Haley nu ten minsteden volgenden morgen met zijn andere koopwaar naar het zuiden wilde vertrekken.

Terwijl dit alles plaats had in de herberg, had de deur van het gastvrije witte huis zich achter Elise gesloten en toen mijnheer en mevrouw Bird Lizzy's wederwaardigheden vernomen hadden, was hun Christelijk, medelijdend hart diep bewogen en besloten zij haar uit de handen harer vijanden te houden.

Nog in dienzelfden nacht bracht mijnheer Bird Elise en Harry in een wagen naar een ver verwijderde hoeve, waar hij haar overgaf in de handen van een veeljarigen vriend en diens vrouw, die eveneens tot levensdoel hadden ongelukkigen te redden en voort te helpen. Elise kon eerst veilig de zoo noodige rust nemen, waarna haar verdere reis naar Canada goed werd voorbereid en uitgevoerd.

Sluiten