Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en toen zij bemerkten, dat hun moeder weende en hun vader zoo droevig zag, begonnen ook zij te schreien en zich de oogen te wrijven. Oom Tom had het kleinste kind op zijn schoot en liet het naar welgevallen met zich omspelen, terwijl het van tijd tot tijd in luide vreugdekreten uitbarstte, die klaarblijkelijk de gevolgen van innerlijke vergenoegdheid waren.

„Ja, kraai maar, arm kind!" zeide Tante Chloé; ook jij zult het eens ondervinden. Ook jij zult je man eens zien verkoopen, of misschien zelf verkocht worden, en ook de jongens zullen zij misschien gaan verkoopen, zoodra zij ze tot iets kunnen gebruiken; want zij hebben ons nergens voor niemendal."

Op dit oogenblik riep een der knapen uit: „Daar komt missis aan!"

„Zij kan niets voor ons doen; waarom komt zij dan hier?" zeide Tante Chloé bitter.

Mevrouw Shelby trad binnen. Tante Chloé gaf haar een stoel op een zichtbaar verdrietige en korzelige wijze. Maar de goede vrouw scheen daarvan niets te merken. Haar gelaat was bleek en zorgen en droefheid stonden er op te lezen.

„Oom Tom," zeide zij, ik kom om..." maar plotseling zwijgende en de stille groep overziende, zette zij zich neder, bedekte haar gelaat met haren zakdoek en begon te snikken.

„Och Heer! schrei niet, missis, schrei niet!" zeide Tante Chloé, terwijl zij zelve in tranen uitbarstte en allen eenige oogenblikken lang met elkaar weenden; en in deze tranen, die allen gezamenlijk stortten, zoowel de aanzienlijke als de geringen, scheen al het harteleed en het gevoel van toorn bij de onderdrukten zich op te lossen. O gij? die bedroefden en bedrukten gaat bezoeken, weet gij het, dat alles wat gij voor uw geld kunt koopen en dat gij met een koud en afkeerig gelaat wegschenkt, niet zoo-

Sluiten