Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stemming en de levendigste gesprekken met een aanzienlijk gezelschap bezighield. Hij werd doodelijk bleek bij het zien van het adres en korten tijd daarna miste men hem uit den kring. Toen hij zich alleen op zijn kamer bevond, opende en las hij den brief, welks lezing thans niet meer noodig was. Hij kwam van haar, die tot zijn echtgenoote bestemd was geweest, waarin zij hem omslachtig meedeelde, aan welke vervolgingen zij was blootgesteld geweest door de familie van haar voogd, met wiens zoon men haar had willen noodzaken te huwen, terwijl zij mededeelde hoe zijne brieven sedert langen tijd uitgebleven waren, hoe zij hem telkens had geschreven, totdat zij was begonnen te twijfelen; hoezeer haar gezondheid onder al die angsten had geleden, en hoe zij eindelijk het geheele bedrog had leeren kennen, dat aan hun beiden gepleegd was geworden. De brief eindigde met uitdrukkingen van hoop en dankbaarheid, met getuigenis van onveranderde trouw en liefde. Al deze uitdrukkingen waren smartelijker dan de dood voor den ongelukkigen jongen man. Hij schreef onmiddellijk terug:

„Ik heb uw bief ontvangen, maar te laat. Ik geloofde alles en was wanhopig. Maar nu ben ik gehuwd, en alles is voorbij. Laat ons trachten elkander te vergeten; dit is alles wat ons overblijft."

Toen men Augustin, bleek als een doode, op zijn sofa zag liggen en hij een plotselinge hoofdpijn als de oorzaak van zijn ongesteldheid voorwendde, raadde zijn vrouw, die geenszins de ware oorzaak vermoedde, hem aan om geest van hertshoorn te gebruiken; maar toen de bleekheid en hoofdpijn week op week aanhielden, zeide zij slechts, nimmer vermoed te hebben, dat St. Clare zoo ziekelijk was. Alleen beklaagde zij hem, dat, waar hij zoo geweldig aan hoofdpijn onderhevig was, zij maar zelden met hem kon uitgaan, en het zoo vreemd stond, dat zij zich zoo dikwijls alleen vertoonen moest, nadat zij zoo

OOM TOM. 5

Sluiten