Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Sandwich-eilanden of eenig ander heidensch oord.

Het werd bij den predikant, bij den dokter en in juffrouw Keabody's modewinkel bekend, dat er sprake van was, dat Opbelia haren neef St. Clare zou vergezellen, en natuurlijk kon het niet achterblijven, of er werd overal in het dorp veel over deze gewichtige zaak gesproken. De dominé, die sterk voor afschaffing der slavernij was, vreesde dat zulk een stap de bewoners van het Zuiden nog aanmoedigen zou in het houden van slaven, terwijl de geneesheer, die een groot voorstander van de kolonisatie was, aan zijn meening vasthield, dat juffrouw Ophelia behoorde te gaan, ten einde aan de menschen te New-Orleans te toonen, dat zij in het Noorden toch zoo heel kwaad niet over hen dachten. Hij was inderdaad van oordeel, dat het zuidelijke volk aanmoediging behoefde. Toen het echter algemeen ruchtbaar was geworden, dat Ophelia inderdaad besloten had te gaan, werd zij veertien dagen lang plechtstatig door al haar vrienden en geburen op de thee gevraagd en werden haar uitzichten en plannen behoorlijk onderzochten overwogen. Juffrouw Moseley, die dagelijks bij haar aan huis kwam om met haar uitzet te helpen, had steeds nieuwe, belangrijke berichten met betrekking tot Ophelia's garderobe. Men verzekerde, dat de oude heer Sinclare, zooals de naam gewoonlijk in den omtrek werd uitgesproken, aan zijn dochter vijftig dollars had uitgeteld om daarvoor eenige nieuwe kleederen, die haar het beste voorkwamen, te koopen, en dat er twee nieuwe zijden japonnen en een hoed in Boston waren besteld. Over de gepastheid van zulk een uitzet was de openbare meening zeer verdeeld; sommigen verzekerden, dat het meer dan voldoende was voor geheel een leven; anderen daarentegen verklaarden stoutweg, dat men beter had gedaan met het geld aan de zendelingen over te maken; maar alle partijen kwamen hierin overeen, dat er in die streken nog nooit een parasol was gezien als die welke

Sluiten