Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komen." Na deze woorden geleidde hij juffrouw Ophelia naar een ruime kamer, die op de veranda uitkwam.

Terwijl dit alles voorviel, was Eva, vlug en vroolijk als een vogel, door de spreekkamer naar een ander, kleiner vertrek gesneld, dat insgelijks op de veranda uitkwam.

Een rijzige, bleeke, ziekelijke vrouw met donkere oogen hief zich een weinig op van de rustbank, op welke zij lag uitgestrekt.

„Mama!" riep Eva in een soort van vervoering uit, terwijl zij zich aan den hals harer moeder wierp en haar herhaaldelijk met alle teekenen van liefde omhelsde.

„Genoeg kind; wees voorzichtig, of gij zoudt mijn hoofdpijn erger maken," zeide de moeder na haar even gekust te hebben.

Nu trad St. Clare binnen, die zijn vrouw op luchtige wijze omhelsde, waarna hij zijn nicht aan haar voorstelde. Marie vestigde haar groote, donkere oogen met een eenigszins nieuwsgierigen blik op juffrouw Ophelia en ontving haar met kwijnende beleefdheid. Een troep bedienden verdrong zich nu voor de buitendeur, en in hun midden bevond zich een mulattin van middelbaren leeftijd, die zich met een uitdrukking van vreugde en verwachting voor de anderen uitdrong.

„O, daar is Mammy!" riep Eva uit, terwijl zij door de kamer vloog, zich in de armen van de vrouw wierp en haar herhaalde malèn teeder kuste.

Deze vrouw klaagde niet, dat het kind haar hoofdpijn veroorzaakte, maar zij drukte het integendeel in de armen en lachte en schreide, zoodat men moest twijfelen of zij wel bij haar verstand was, en toen zij het kind eindelijk losliet, vloog Eva van den een naar den ander, allen kussende en de handen drukkende, op een wijze, waarvan juffrouw Ophelia later verklaarde, er misselijk van te zijn geworden.

„Wel," zeide Ophelia, „uwe kinderen uit het Zuiden

Sluiten