Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doen dingen, die ik niet van mij zou kunnen verkrijgen!"

„En wat dan wel, als het u belieft?" vroeg St. Clare.

„Nu, ik weet, dat ik tegen een ieder vriendelijk behoor te zijn, en niemand mag beleedigen, maar zoo..

„Negers te kussen," zeide St. Clare, „dat is u te sterk, niet waar?"

„Ja, dat is het; hoe kan zij dat doen?"

St. Clare lachte, terwijl hij in de gang trad. „Hola daar, wat is hier te doen? Komt hier, gij allen, Mammy, Jimmy, Polley, Sukey, — wel zijt ge blijde, dat gij massa wederziet?" zeide hij, den een na den ander de hand drukkende. „Maar pas dan toch op de jongens!" vervolgde hij, over een kleinen zwarten dreumes struikelend, die op handen en voeten over den grond kroop. „Als ik er op een trap, moeten zij het mij zeggen."

Er werd hartelijk om massa gelachen, en luide dankte men hem, toen hij onder allen kleine geschenken uitdeelde.

„Komaan, gaat nu als goede kinderen heen," zeide hij, en het geheele gezelschap blanken zoowel als zwarten verdween door een deur in een ruime veranda en werd gevolgd door Eva, die een doos onder den arm droeg, welke zij gevuld had met appels, noten, kandij, linten, strikken en sieraden van allerlei aard, die zij gedurende de terugreis bij elke gelegenheid had verzameld, om tot een welkom voor de slaven te dienen.

Toen St. Clare zich omdraaide, ten einde in de kamer terug te keeren, vielen zijn oogen op Tom, die onrustig van het eene been op het andere stond te wiegelen, terwijl Adolf achteloos tegen de pilaren leunde en Tom door een lorgnet nauwkeurig opnam met een voorkomen van gewicht, dat den grootsten dandy goed zou hebben gestaan.

„Foei, verwaande gek, die gij zijt" duwde hem zijn meester toe, terwijl hij hem het lorgnet uit de hand sloeg. „Moet gij

Sluiten