Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hernam de dame; „maar het is meer dan ik verwacht."

„Dolf!" riep St. Clare, „wijs Tom den weg naar de keuken, en neem je goed in acht. Denk aan hetgeen ik je gezegd heb."

Adolf trippelde sierlijk voort, en Tom volgde hem met zwaren tred.

,,'t Is net een olifant!" zeide Marie.

„Komaan, Marie," zeide St. Clare, terwijl hij zich op een tabouret naast haar sofa zette, „wees nu eens genadig en zeg me eens wat vriendelijks."

„Gij zijt viertien dagen over den tijd uitgebleven," zeide de dame pruilend.

„Ja, maar ik heb je immers de reden geschreven."

„Hm! zulk een koude, korte brief!" merkte zij aan.

„Eilieve, de post zou juist vertrekken, en er bleef mij dus geen tijd tot langer schrijven meer over."

„Dat is altijd dezelfde uitvlucht," vervolgde Marie. „Er zijn steeds redenen genoeg om de reizen lang en de brieven kort te maken."

„Zie nu eens hier," ging hij voort, haar een smaakvol doosje overhandigende, na het geopend te hebben, „hier is een presentje dat ik uit New-York heb meegebracht."

Het was een photografie, helder en zacht als een gravure, Eva en haar vader voorstellend, hand in hand naast elkander zittende.

Marie beschouwde het haar aangebodene met een onvoldanen blik.

„Hoe kondt gij toch zóó stijf gaan zitten?" zeide zij, de schouders ophalende.

„Nu, ten opzichte van de houding moge ieder zijn bijzondere gevoelen hebben; maar wat vind je van de gelijkenis!"

„Indien je mijn gevoelen in één opzicht zoo weinig op prijs stelt, geloof ik dat dit ook in het andere het geval wel zijn zal," verklaarde zij, wrevelig het doosje sluitende.

„Nu, Marie!" hernam haar echtgenoot, „hoe vindt je

Sluiten