Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

inderdaad! Zij zijn een vernederd en ontaard menschenras."

„Gelooft gij dan ook niet, dat zij onsterfelijke zielen hebben?" vervolgde juffrouw Ophelia met toenemende verontwaardiging.

„O, ja wel," zeide Marie geeuwende, „daaraan twijfelt natuurlijk niemand.

Maar kijk, om hen met ons op denzelfden voet te stellen, alsof wij menschen van gelijke soort waren, neen, dat gaat waarlijk niet, het is onmogelijk. En St. Clare durft er soms tegen mij over spreken, alsof het van ons even schandelijk ware, Mammy van haar echtgenoot af te houden, als het zou wezen om mij van den mijnen te scheiden. Ik heb nooit zulk een dwaze vergelijking gehoord! Mammy kan toch onmogelijk de gevoelens hebben die ik koester. Het verschil is te groot, waarlijk, veel te groot, en toch schijnt St. Clare dit niet te willen opmerken. Te denken dat Mammy haar leelijke, morsige kinderen even zoo kon liefhebben, als ik Eva! En toch durfde St. Clare het mij eens in allen goeden ernst voorhouden, en trachtte hij mij te overtuigen, dat het, in weerwil van mijn zwakke gezondheid en alles wat ik lijden moet, mijn plicht was om Mammy te laten vertrekken en een ander in haar plaats te nemen. Maar zie, dat was zelfs voor mij een weinig te veel. Ik toon niet vaak wat ik gevoel, want ik heb het mij tot beginsel gemaakt om alles stilzwijgend te verdragen; maar het is hard voor een vrouw om altijd stil te wezen. En toen brak ik los, zoodat hij het onderwerp sedert ook nooit weder heeft aangeroerd. Ik merk het echter aan zijn blikken, en aan al die enkele woorden, welke hij zich nu en dan laat ontvallen, dat hij er nog even over denkt als vroeger, en dat is zoo vervelend, zoo tergend."

Juffrouw Ophelia zette een gezicht, alsof zij ieder oogenblik bevreesd was, een enkel woord te zullen antwoorden; doch zij rammelde met haar priemen op een wijze voort,

Sluiten