Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daehtzaam en buitensporig was als zijn meester en beiden zetten het werk van verkwisting met groote snelheid voort. Tom, die gedurende zoovele jaren gewoon was geweest om zijns meesters goed met dezelfde nauwkeurigheid te behandelen als zijn eigen, zag met een onrust, waarvoor hij nauwelijks woorden kon vinden, welke noodelooze en verkwistende uitgaven er in de huishouding van St. Clare werden gemaakt, en soms gaf hij daarover zijn zijdelingsche opmerkingen ten beste.

St. Clare gebruikte hem in het eerst alleen bij enkele gelegenheden; maar getroffen door al de blijken van zijn gezond verstand en zijn bekwaamheid in het besturen van zaken, vertrouwde hij hem al meer en meer toe, totdat hij hem ten laatste al de geldelijke aangelegenheden van het huis in handen gaf.

„Neen, neen, Adolf," zeide hij op zekeren dag, toen de mulat zich beklaagde, omdat hem zijn macht ontnomen was; „laat Tom gerust begaan; gij weet wat ge noodig hebt en verlangt; Tom daarentegen weet ook wat het kost en waar alles het best te krijgen is, en als we niet iemand daarop acht laten slaan zoude er wel ten laatste een einde aan het geld kunnen komen."

Met het onbepaald vertrouwen van een zorgeloozen meester begiftigd die hem een banknoot ter hand stelde, zonder die in te zien, en het terug ontvangene aannam, zonder het te tellen, stond Tom aan groote verleiding tot oneerlijkheid bloot, en niets dan een aangeboren oprechtheid en eerlijkheid des harten, gesterkt door een innig Christelijk geloof, kon hem onder die verzoeking doen staande blijven. Maar door die natuur en dat geloof gesterkt, was juist het in hem gestelde en onbepaalde vertrouwen voor hem de grootste drijfveer om met alle mogelijke stiptheid te handelen. Hij beschouwde zijn vroolijken, innemenden meester met een zonderling mengsel van onderdanigheid, eerbied en vaderlijke bezorgdheid. Dat

Sluiten