Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te beletten dat men hem in vervoering der vreugde afmaakte; maar ik bleef bij mijn eisch, en zoo verkocht Alfred hem aan mij. Daarna nam ik hem onder handen, en binnen veertien dagen had ik hem zoo tam en handelbaar gemaakt als men maar begeeren kon."

„En hoe in 's Hemels naam heb je dat wel aangelegd ?" vroeg Marie.

O! dat ging op een zeer eenvoudige wijze toe. Ik nam hem bij mij in mijn eigen kamer, liet hem een goede slaapplaats gereed maken, verbond zijn wonden en paste hem zelf op, totdat hij weer kon staan en gaan. En later stelde ik hem de bewijzen zijner vrijheid in handen en zeide hem, dat hij gaan kon waarheen hij verkoos."

„En verliet hij je?" vroeg jufïrouw Ophelia.

„Neen, de dwaze knaap verscheurde het papier en weigerde bepaald mij te verlaten. Nooit heb ik trouwer en beter kerel gezien, en hij was eerlijk als goud. Hij omhelsde later het Christendom en werd zoo gedwee als een kind. Hij placht het opzicht te houden over mijn plaats aan het meer, en hij deed het op een uitmuntende wijze. Ik moest hem in den eersten tijd van de cholera verliezen, en waarlijk, ik moet zeggen, dat hij voor mij gestorven is, want ik was ziek en zweefde aan den rand des grafs, en toen ieder ander vol schrik van mij vlood, slaafde Scipio als een reus voor mij en redde mij het leven. Maar de arme jongen, werd later zelf aangetast en was niet te redden. Nooit heb ik een man meer betreurd dan hem."

Eva was langzamerhand al nader en nader bij haar vader gekomen, terwijl hij de geschiedenis van Scipio verhaalde; haar open mond en glinsterende oogen verrieden de grootste belangstelling.

Toen hij geëindigd had, sloeg zij plotseling haar armen om zijn hals, barstte in tranen uit en snikte hevig.

„Eva, dierbaar kind, wat scheelt er aan?" vroeg St. Clare toen hij zag, dat de kleine van aandoening

Sluiten