Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Augustinus, waarom heb je in 's hemels naam dat schepsel toch hier gebracht?"

„Opdat gij haar zoudt opvoeden, natuurlijk, en zij van van u zou leeren, welken weg zij zal behooren te bewandelen. Hier, Topsy!" vervolgde hij, fluitend als om een hond te roepen. ,,Zing eens iets en laat ons zien hoe je dansen kunt."

De zwarte glinsterende oogjes schitterden met een soort van guitige spotternij, toen zij met een heldere, maar schelle stem een vreemdsoortig negerlied begon te zingen, waarbij zij met handen en voeten de maat sloeg, in het rond draaide, in de handen klapte, met de knieën tegen elkander sloeg, en met haar keel dat gorgelend geluid deed hooren, 't welk een kenmerk is van haar ras, en na eindelijk een paar luchtsprongen gemaakt en een langdurig, scherp geluid, als dat van een stoomfluit te hebben uitgestooten, liet ze zich met een bons op den grond neervallen met gevouwen handen en met de uitdrukking der grootste en deemoedigste onderwerping in haar gelaat, die gelogenstraft werd door de listige blikken, welke zij ter sluiks in het rond wierp.

Juffrouw Ophelia stond sprakeloos van verbazing.

St. Clare scheen zich als een moedwillige knaap over haar verwondering te verheugen, maar hij wendde zich na eenige oogenblikken weder tot het kind en zeide:

„Topsy, dat is je nieuwe meesteres. Ik geef je geheel aan haar over; pas op dat je je goed gedraagt."

„Ja, massa," antwoordde Topsy met een huichelachtigen schijn van ernst, terwijl zij onder het spreken met haar listige oogen knipte.

„Je begrijpt, dat je goed en gehoorzaam zult moeten zijn, Topsy," hernam St. Clare.

„O, ja, massa," zeide zij, terwijl zij nogmaals met de oogen knipte en haar handen steeds gevouwen hield.

Sluiten