Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komt. Wat massa toch met nog meer van die gemeene negers doet!"

„Hoor nu eens aan! zij is toch niets minder dan je zelf bent, juffer Rosa!" antwoordde Dinah, die gevoelde, dat deze aanmerking ook op haar van toepassing was. „Je verbeeldt je misschien wel, dat je tot de blanke menschen betioort, niet waar? Maar je bent geen blanke en ook geen zwarte. Ik zou toch liever een van beiden wezen."

Juffrouw Ophelia zag dat niemand veel genegenheid betoonde om zich met het reinigen en kleeden van de kleine negerin te belasten, en dus was zij eindelijk genoodzaakt, dit zelve te doen, met de eenigszins aarzelende en onwillige hulp van Jane.

Het zou niet zeer aangenaam voor kiesche ooren wezen, al de bizonderheden te vernemen, verbonden aan dit eerste toilet van een verwaarloosd en mishandeld kind. Waarlijk ontelbaar velen moeten leven en sterven in een toestand, zoo treurig en zoo jammerlijk, dat de zenuwen van een menigte hunner medeschepsels er te zwaar door zouden worden geschokt, indien hun die toestand moest worden geschetst. Juffrouw Ophelia had een sterk, goed karakter en een vastberaden wil, en dus ging zij onvermoeid en heldhaftig met haar walgelijken arbeid voort, ofschoon, dit moeten wij bekennen, met geen innemend gelaat, want volharding was het hoogste toppunt, dat haar beginselen haar konden doen bereiken. Toen zij op den rug en de schouders van het kind groote striemen en vereelte plekken ontdekte, die de onuitwisbare kenteekenen waren van het stelsel, waaronder zij tot dusver was opgegroeid, begon zij evenwel innig medelijden met het arme wezen te gevoelen.

„Ziedaar," zeide Jane bits, terwijl zij op die teekens wees, „toont dat niet genoeg wat zij is? Ik vrees, dat zij ons handen vol werk zal geven. Ik haat al de jonge negers; — ze zijn zoo afschuwelijk. Ik begrijp niet hoe massa haar koopen kon!"

Sluiten