Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, missis!" zeide Topsv met de meeste oplettendheid.

„Maar het bovenlaken," vervolgde juffrouw Ophelia, „moet zoo naar beneden geslagen en aan het voeteneind goed vast worden ingestopt. Zoo — de smalle zoom naaronderen."

„Ja, missis," zeide Topsy, evenals te voren. Maar, lezer, ik zal u nu zeggen, wat juffrouw Ophelia niet zag, namelijk dat de jonge leerlinge, gedurende den tijd, dat de goede dame met den rug naar haar toegekeerd stond, in den ijver harer handelingen, zich meester had weten te maken van een paar handschoenen en een eind lint, die zij met verwonderlijke vlugheid in haar mouw had verborgen, waarna zij haar handen weer even eerbiedig voor zich hield als te voren.

„Nu, Topsy, laat mij nu eens zien of je dit kunt," zeide juffrouw Ophelia, de lakens afnemende en zich neerzettend.

„Topsy verrichtte haar werk met grooten ernst en behendigheid, tot volkomen genoegen van juffrouw Ophelia; zij streek de lakens glad, zoodat er geen enkele plooi overbleef, en betoonde bij alles een ernst, waarover haar meesteres zich ten hoogste gesticht gevoelde. Maar door een ongelukkig toeval kwam er een verraderlijk eind van het lint uit een der mouwen steken, juist op het oogenblik dat zij met haar werk gereed was, en dat nu de aandacht van juffrouw Ophelia trok. Dadelijk greep deze er naar. „Wat is dat?" riep zij uit. „Gij ondeugend goddeloos kind! heb je dit gestolen?"

Het lint werd uit Topsy's eigen mouw gehaald, en toch was zij niet in het minst uit het veld geslagen. Zij beschouwde het bewijs harer schuld met de meeste verwondering en het onnoozelste gezicht van de wereld.

„Hé, dat is immers juffrouw Feely's lint, is het niet? Hoe zou dat toch in mijn mouw gekomen zijn?"

„Topsy, ondeugend meisje dat je bent, vertel mij geen leugens! Je hebt dat lint gestolen!"

Sluiten