Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op, totdat zij haar denkbeelden en plannen behoorlijk zou geregeld hebben.

„Ik begrijp niet," zeide zij tot St. Clare, „hoe ik met dat kind klaar zal komen zonder haar te slaan."

„Wel, doe het dan naar hartelust; ik geef je volkomen vrijheid om te handelen zooals je verkiest."

„Kinderen moeten altijd gekastijd worden," zeide zij. „Ik heb nooit gehoord, dat zij zonder dat op een goede wijze groot gebracht kunnen worden."

„O, ja zeker, je hebt gelijk," hernam St Clare. „Doe zooals je goedvindt. Maar vergun mij ééne aanmerking: Ik heb dit kind zien slaan met een ijzeren stang, met een tang of aschschop, of wat maar het dichtst bij de hand was, en daar ik dus weet, dat zij aan zulk een stevige behandeling gewoon is, vrees ik, dat de kastijdingen, die gij haar zult toedienen, al zeer weinig indruk op haar zullen maken."

„Wat moet ik dan met haar beginnen?" vroeg Ophelia.

„Je doet me daar een ernstige vraag, nicht," antwoordde St. Clare, „en ik wenschte die wel door je zelve te hooren oplossen. Wat is er aan te vangen met een menschelijk wezen, dat alleen door de zweep geregeerd kan worden, en wat moet men doen wanneer ook die niet meer helpt, gelijk nu het geval hier is?"

„Ik verklaar het niet te weten! Ik heb nog nooit van mijn leven zulk een kind gezien."

„Zulke kinderen zijn in ons midden zeer gewoon, en zulke mannen en vrouwen ook. Hoe moeten zij geregeerd worden?" vroeg St. Clare andermaal met nadruk.

„Ik moet bekennen dat dit meer is dan ik weet," zuchtte juffrouw Ophelia.

„En ook meer dan ik weet," voegde St. Clare er bij. ,,Die schandelijke wreedheden en gruweldaden, welke van tijd tot tijd in de couranten worden vermeld, gevallen zooals dat van Prue bij voorbeeld, wat zijn daar de oorzaken van?

Sluiten