Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daartoe niet de middelen gebruiken, die zij bij de hand hebben en die de rechte zijn?"

„Ik begrijp je niet, tante Chloé," zeide mevrouw Shelby die er geen oogenblik aan twijfelde, of deze had ieder woord gehoord, dat er tusschen haar en haar echtgenoot zoo even gesproken was.

„Wel, hoor eens, mevrouw," hernam Tante Chloé opnieuw lachende: „andere lieden verhuren hun negers en verdienen op die wijze geld met hen. Zij houden zulk een geheele sleep niet bij zich, alleen om zich in hun eigen huis bijna door hen te laten opeten."

„Nu, Chloé, en wie vindt gij dan, dat wij aan een ander zouden moeten verhuren?"

„Och, ik zelf zeg het niet, maar Sam zeide mij, dat daar een van die banketbakkers in Louisville was, die een kokkin noodig had om hem koeken en pasteien te helpen bakken, en dat die man daarvoor vier dollars in de week zou willen geven."

„Wel, wel, Chloé!"

„Nu, mevrouw, zie, ik dacht, dat het reeds lang tijd voor Sally begon te worden, om de handen ook eens uit de mouw te steken. Sally heeft totnogtoe onder mijn opzicht gestaan, en vele dingen kan zij even goed doen als ik, en als mevrouw mij dus wilde laten gaan, zou ik het geld wel bij elkaar zien te krijgen. Ik ben er in 't geheel niet bang voor, dat ik mijn werk daar ginds bij dien banketbakker niet goed zal kunnen verrichten."

„Maar, Chloé, zou je het dan van je kunnen verkrijgen, je kinderen te verlaten?"

„Nu ja, mevrouw, de jongens zijn groot en sterk genoeg om het dagwerk te verrichten; zij kunnen zich zeiven wel helpen, en Sally zal wel voor het meisje willen zorgen; zij is zoo bijdehand — ik kan dat wel aan haar overlaten."

„Doch Louisville is ver, zeer ver van hier"

„Dat weet ik, maar wat geeft dat? Het is de rivier af,

Sluiten