Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

r

en dus ben ik misschien dan ook nog zooveel dichter bij miJn goeden man," zeide Chloé, de laatste woorden op een vragenden toon uitsprekende en mevrouw Shelby daarbij aanziende.

„Neen Chloé, hij is vele honderden mijlen verder," antwoordde mevrouw Shelby.

Chloé's gezicht betrok.

„Komaan, moed gevat, Chloé; als je naar Louisville wilt, kom je daardoor toch wat nader bij je man en je doel. Ja, je moogt gaan, en je loon zal tot den laatsten penning toe voor de vrijkooping van je man worden weggelegd.

En gelijk een heldere zonnestraal aan de donkere wolken een zilvergloed geeft, zoo begon Chloé's zwart gelaat inderdaad van vreugde te schitteren, toen zij die toestemmende woorden hoorde.

„O, Heer, missis! missis is waarlijk al te goed!" riep Tante Chloé uit. „Ik dacht er ook aan dat ik dan geen kleeren of schoenen of iets anders noodig zal hebben. Ik zou gaarne iederen penning willen besparen. Hoeveel weken zijn er in een jaar, missis?"

„Twee-en-vijftig," antwoordde mevrouw Shelby.

„Zooveel? En dan iedere week vier dollars mevrouw? Hoeveel dollars zijn dat in een jaar?"

„Tweehonderd en acht, Chloé," antwoordde haar meesteres.

„Wel! wel!" zeide Chloé, met een uitdrukking van verbazing en blijdschap; en hoeveel tijd zou er dan wel toe noodig wezen, om de geheele som bij elkander te krijgen, missis?"

„Vier of vijf jaren omstreeks, Chloé; maar je behoeft ook niet alles te verdienen; ik zal zien of ik er iets kan bijvoegen.

„Maar ik zal het niet dulden, dat mevrouw les geeft of iets anders doet. Massa had volkomen gelijk, toen hij zeide dat niet te willen hebben; het zou volstrekt niet passen,

Sluiten