Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en ik hoop dat geen van de familie zooiets zal doen, zoolang ik handen heb om te gebruiken."

„Wees niet bang, Chloé. Ik zal wel zorgdragen voorde eer van de familie," zeide mevrouw Shelby glimlachende; „maar wanneer denk je te gaan?"

„Dat weet ik niet; maar Sam gaat de rivier af met eenige veulens, en hij zei, dat ik met hem kon gaan, en daarom heb ik mijn zaken bij elkaar gepakt. Indien mevrouw het mij dus vergunnen wil en mij een verlofpas en een aanbeveling schrijft, dan kon ik morgen vroeg met Sam mede gaan."

„Goed, Chloé, ik zal het doen, indien Massa Shelby er niet tegen heeft. Ik moet er eerst met hem over spreken."

Mevrouw Shelby ging naar boven, en Tante Chloé keerde vergenoegd naar haar hut terug, om de noodige toebereidselen tot haar vertrek te maken.

„Wel, jongeheer George! weet gij dat ik morgen naar Louisville ga?" zeide zij tot George, toen deze haar bij het binnentreden der hut druk bezig vond om de kleeren van haar kind bij elkaar te leggen. „Ik moet dat kindergoed nog maar eerst nazien en in orde brengen. Maar ik ga vertrekken, massa George; ik ga vier dollars in de week verdienen, en mevrouw wil dat alles bij elkander sparen om er mijn armen ouden man weder voor vrij te koopen."

„Nu, dat is een kostelijke zaak!" zeide George. „En hoe ga je er heen?"

„Ik ga morgen met Sam. En nu, massa George, hoop ik, dat ge dadelijk wilt gaan zitten om aan mijn man te schrijven en hem alles te vertellen — wilt ge?"

„Wel zeker zal ik dat," zeide George. „Oom Tom zal recht blij zijn als hij iets van ons hoort. Ik zal in huis gaan om papier, pen en inkt te halen, Tante Chloé, en dan zal ik hem alles vertellen wat hier zoo in al dien tijd is voorgevallen.

„Zeker, zeker, massa George, doe dat en ik zal intusschen

Sluiten