Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

achtigen angst, die zich verried door het gedurig herhalen der stellige verklaring, dat het kind zich volkomen wel bevond, dat er volstrekt geen gevaar bij dien kuch was, dat het slechts eene geringe aandoening van de maag was, gelijk kinderen dikwijls hebben enz. Hij hield haar ook veel meer dan vroeger bij zich, liet haar vaker met zich uit rijden gaan, bracht haar alle oogenblikken een nieuw geneesmiddel of versterkend drankje mede, „niet" zooals hij zeide, „omdat het kind dat noodig had, maar omdat hij wel wist, dat het haar geen kwaad zou doen."

Wat hem echter het meeste schokte en bezorgd maakte, veel meer dan die uitwendige teekenen van ziekte, was de dagelijks zich zichtbaar ontwikkelende rijpheid van den geest en de gewaarwordingen van het kind. Ofschoon zij nog al de onschuld en innemende bevalligheid van haar leeftijd bezat, ontvielen haar toch soms, zonder dat zij zelve het wist, woorden van zulk een diepe beteekenisen zonderlinge, bijna meer dan aardsche wijsheid, dat zij naar een buitengewone openbaring geleken. Op zulke oogenblikken kon St. Clare plotseling een kille huivering gevoelen en haar in zijn armen drukken, alsof die teedere omhelzing haar het leven zou kunnen redden, en in zijn hart ontwaakte de wilde, wanhopige begeerte om haar toch te behouden en nimmer van zich te moeten laten gaan.

Het kind scheen zich geheel en al aan werken van liefde en goedheid te hebben gewijd. Edelmoedig was zij van nature altijd geweest; maar nu lag er iets zoo roerends, zoo ernstigs en van zooveel vrouwelijk nadenken getuigend in al haar handelingen, dat het door allen werd opgemerkt. Zij mocht gaarne met Topsy en de overige kleurlingetjes spelen; maar zij scheen nu meer een toeschouwster bij die spelen, dan dat zij er zelf deel aan nam, soms kon zij wel een half uur om de zotte streken van Topsy zitten te lachen, terwijl een oogenblik daarna

Sluiten