Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebben, Kijk," vervolgde zij, „deze juweelen zal ik je geven, wanneer je zoo ver bent. Ik heb die op mijn eerste bal gedragen. Ik kan je zeggen, Eva, dat ik toen inderdaad opgang maakte."

Eva nam het juweel-kistje en bekeek het diamanten halssieraad.

Haar groote, peinzende oogen schenen er op te rusten, maar haar gedachten waren elders.

„Wat kijk je ernstig kind!" zeide Marie.

„Zijn die juweelen veel geld waard, mama?"

„Wel zeker zijn ze dat! mijn vader heeft ze uit Frankrijk, laten komen. Zij hebben een aardig sommetje gekost."

„Ik wou dat zij mij toebehoorden en dat ik er mede mocht doen wat ik wilde," merkte Eva aan.

En wat zou je er dan mee doen kind?"

„Ik zou ze verkoopen, en met het geld, dat ik er voor kreeg, zou ik een plaats in de vrije staten koopen, al ons volk daar heen zenden en onderwijzers aannemen, die hun lezen en schrijven zouden leeren."

Eva werd in de verdere verklaring van haar plan gestoord door het luid gelach van haar moeder.

Je zoudt dus een kostschool willen oprichten? Je zoudt hen misschien ook wel pianospelen willen leeren?"

„Ik zou hun leeren, zelf den Bijbel te lezen, hun eigen brieven te schrijven, en die te begrijpen, welke hun geschreven worden," antwoordde Eva op vasten toon. „Ik weet, mama, hoe hard het voor hen is, dat zij dit niet kunnen. Tom gevoelt het, Mammy gevoelt het, en nog vele anderen gevoelen het. Ik geloof dat het een groot onrecht is, 't welk hun wordt aangedaan."

„Kom, kom, Eva, je bent nog maar een kind! Je begrijpt nog niets van al die dingen," zeide Marie, „en daarenboven moet ik je zeggen, dat ik van al je gepraat hoofdpijn krijg."

Marie had altijd haar hoofdpijn bij de hand, om een

Sluiten