Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eva had een kleine, lieve pony, zoo wit als sneeuw. Hij was mak als een schaap, uiterst gemakkelijk in het berijden en even zachtaardig als zijn jonge meesteres. Deze hit werd nu door Tom naar de achterste veranda geleid, terwijl een jonge Mulat van omstreeks dertien jaar een klein, zwart Arabisch paard voorbracht, dat pas onlangs tegen een hoogen prijs voor Henrique was aangekocht.

Henrique was, zooals iedere andere jongen ook zou zijn geweest, zeer trotsch op zijn nieuwe bezitting, en terwijl hij naderbij kwam en de teugels zijn kleinen stalknecht uit de handen nam, bekeek hij het paard van alle kanten zag vervolgens den jongen aan, en zijn gelaat betrok.

„Wat is dat. Dodo? riep hij uit. Kleine, luie hond,heb je van morgen mijn paard niet geroskamd?"

Jawel, massa," antwoordde Dodo onderworpen; dat stof is er nu weer op gekomen!"

„Houd je mond, deugniet!" snauwde Henrique, driftig zijn rijzweep zwaaiend. „Hoe durf je nog een woord zeggen ?"

De jongen was een bevallige Mulat met heldere oogen en van dezelfde grootte als Henrique, terwijl donkere, krullende lokken hem om het hooge, fiere voorhoofd golfden. Zijn wangen begonnen te gloeien en zijn oogen fonkelden, terwijl hij trachtte te spreken.

„Massa Henrique!" .... begon hij.

Henrique sloeg hem met zijn rijzweep in het gezicht, en na hem vervolgens bij den arm gevat en gedwongen te hebben, zich op de knieën te werpen, sloeg hij hem, totdat hij er buiten adem van was.

„Daar, brutale leugenaar!" zeide hij, „ik zal je leeren, niet tegen te spreken, wanneer ik iets zeg! Breng het paard weer weg en maak het schoon, zooals het behoort.

„Jongeheer," zeide Tom, „ik geloof, dat het paard gestruikeld is, toen hij het uit den stal gehaald heeft; het

Sluiten