Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

er aan om 't te doen; geloof mij, Eva, niemand denkt daaraan."

Eva antwoordde niet, en voor een oogen blik stonden haar oogen strak, en scheen zij in gedachten verzonken te zijn.

„Hoe dit zijn mag, Henrique," zeide zij eindelijk, „houd een beetje van Dodo en wees om mijnentwille vriendelijk tegen hem."

„Ik zou iedereen om uwentwil lief kunnen hebben, beste Eva, „want je bent het liefste meisje, dat ik nog ooit heb gezien," zeide Henrique met een ernst, die zijn schoon gelaat deed kleuren. Eva ontving zijn belofte met de grootste eenvoudigheid, zonder blozen. Zij zeide alleen: „Ik ben blij, dat je dit wilt doen, Henrique. Ik hoop, dat je altijd er aan zult denken."

De bel voor het middagmaal maakte een einde aan dit gesprek.

HOOFDSTUK XV.

VOORTEEKENEN.

Twee dagen later vertrokken Alfred St. Clare en zijn zoon weder, en Eva, die door het gezelschap van haar jongen neef tot inspanningen, welke haar krachten verre overtroffen, was aangespoord geworden, begon eensklaps een snel toenemende verzwakking te gevoelen. Haar vader nam zich eindelijk voor, om geneeskundige hulp in te roepen, een maatregel, voor welke hij tot nogtoe had teruggedeinsd, omdat die waarschijnlijk een bevestiging van de gevreesde waarheid zoude zijn. Maar Eva gevoelde zich gedurende een paar dagen zoo onwel, dat zij haar kamer moest houden, zoodat de geneesheer werkelijk geroepen werd.

Sluiten