Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij bestemd was om de ongelukkigste van alle moeders te wezen. Zoo moest zij dan ook nog, bij haar geknakte gezondheid, haar eenig geliefd kind voor haar oogen ten grave zien dalen! En Marie hield Mammy alle nachten wakker, en knorde en keef meer dan ooit, tengevolge van dit nieuwe onheil.

„Och, lieve Marie, spreek toch zoo niet!" zeide St. Clare op zekeren dag. „Je moet haar nog maar zoo dadelijk niet opgeven!"

„Je weet niet wat een moeder gevoelt, St. Clare," antwoordde zij. „Je hebt mij nooit kunnen begrijpen en kunt dat nu nog niet."

„Maar spreek dan toch niet, alsof het reeds een uitgemaakte zaak is!"

„Ik kan er zoo onverschillig niet over spreken als jij doet, St. Clare. Indien jij niet kunt merken, in welk een verontrustenden toestand je eenig kind verkeert, ik kan dit wel. Het zal een te zware slag voor mij zijn, in weerwil van alles wat ik reeds vroeger heb uitgestaan.

„Het is waar," zeide St. Clare, „dat Eva zeer zwak is, maar dat heb ik altijd wel geweten, en het komt zeker daarvan, dat zij uit haar kracht gegroeid is, en nu dus uitgeput is. Maar op dit oogenblik lijdt zij alleen door de hitte van het jaargetijde en door haar opgewondenheid ten gevolge van neef Henrique's bezoek. De geneesheer zegt, dat er nog hoop is."

„Wel ja, natuurlijk, indien je alles maar van de beste zijde wilt beschouwen; nu, goed dan! Het is een groote zegen voor sommige menschen in deze wereld, dat zij zou weinig gevoel hebben. Ik zou wel willen, dat ik niet zoo gevoelig was, als ik ben — ik word er maar zooveel te ongelukkiger door — en dat ik mij zoo gemakkelijk gerust kon stellen, als jij en anderen dat kunt doen."

En zij, die door dat „anderen" werden aangeduid, hadden gegronde redenen om met haar hetzelfde te wenschen;

Sluiten