Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Marie, verschrikt door de komst van den dokter, verscheen nu ook onverwacht in het vertrek.

,.Augustinus! o, wat is het?" riep zij wild en angstig uit.

„Stil!" antwoordde St. Clare barsch; „zij sterft!"

Ook Mammy hoorde deze woorden, en zij vloog naar beneden, om de bedienden te roepen. Het geheele huis was dadelijk in rep en roer; men zag lichten branden; men hoorde voetstappen; angstige gezichten verdrongen zich op de veranda en gluurden vreesachtig door de glazen deuren; maar St. Clare hoorde, zag, noch zeide iets; hij staarde alleen op die uitdrukking in het gelaat van de kleine slaapster.

„O, God ! mocht zij nog ontwaken om mij nog eenmaal toe te spreken!" zeide hij, en terwijl hij zich over haar heenboog, fluisterde hij haar in het oor: „Eva, mijn lieveling!

De groote blauwe oogen openden zich; een glimlach verhelderde haar gelaat; zij trachtte haar hoofd op te beuren en te spreken.

„Ken je mij, Eva?"

„Lieve papa," zeide het kind, terwijl zij met een laatste krachtinspanning haar armen om zijn hals sloeg. Maar een oogenblik later zonken zij weer neer, en toen St. Clare het hoofd ophief, zag hij de smart van den laatsten strijd zich op het gelaat vertoonen; zij hijgde naar adem en stak haar kleine handen uit.

„O God, dat is verschrikkelijk!" jammerde St. Clare, zich wanhopig ter zijde wendende en Tom krampachtig de handen drukkende, zonder eigenlijk te weten wat hij deed. „O, Tom, mijn vriend, dat gezicht doodt mij!"

Tom sloot zijn meesters hand tusschen de zijne, en terwijl de tranen langs zijn donkere wangen stroomden, wendde hij zich om hulp tot Hem bij wien hij die altijd gezocht en gevonden had.

„Bid, dat dit kort moge duren!" snikte St. Clare. „Dit verscheurt mij het hart."

OOM TOM.

Sluiten