Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voetstappen, en plechtstatig en schroomvallig drong het licht door de gesloten luiken.

Het ledikant was met een wit laken overdekt, en daarop lag onder de zich nederbuigende engelengedaante een kleine slapende gestalte, die nimmer weer tot dit leven zou ontwaken.

Zij lag er in een dier eenvoudige witte kleedjes, welke zij bij haar leven zoo gaarne had gedragen, on het rooskleurig licht, dat flauw door de gordijnen drong, wierp een warmen gloed over de de ijzige koude des doods. De zwarte, lange oogharen lagen zacht op de bleeke wangen, het hoofd was als in een natuurlijken slaap een weinig naar de eene zijde heengebogen; maar in iedere trek van het gelaat was een verhevenene, hemelsche uitdrukking te lezen, de kenmerken van zaligheid en rust, die aantoonden, dat het geen aardsche, tijdelijke slaap was, maar de lange, heilige rust, welke de Heer schenkt aan degenen, die Hij liefheeft.

Er is geen dood voor dezulken als gij, lieve Eva! geen duisternis noch schaduw des doods, maar alleen een zacht verflauwen en verdwijnen van het licht, als het wegkwijnen van het zwakker schijnsel der morgenster bij den toenemenden gloed des dageraads. Voor u was de overwinning zonder strijd, de kroon zonder de moeite van den kamp.

Zoo dacht St. Clare, toen hij met overelkaargeslagen armen daar bij zijn doode stond te staren. Maar o, wie zal het eigenlijk zeggen wat hij dacht, want van het oogenblik af, dat de stemmen rondom hem in de sterfkamer hadden gezegd: „zij is niet meer," was alles voor hem met een zwarten mist, met een dichten nevel der wanhoop overtogen. Hij had stemmen rondom zich gehoord, men had hem vragen gedaan en hij had die beantwoord; men had hem gevraagd, wanneer de begrafenis moest plaats hebben, en waar het stoffelijk overschot ter ruste gelegd zou worden, en op al deze vragen had

Sluiten