Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

openbaart? Maar het was massa toch zeker geen ernst, wat hij daar zooeven zeide? vervolgde de trouwhartige man op bezorgden toon.

„Neen, Tom, dat was het ook niet. Ik ben niet ongeloovig; — ik weet, dat er redenen zijn om te gelooven, en waarlijk, toch kan ik het niet. Het is mij tot een slechte gewoonte geworden, om te twijfelen, Tom!"

„Indien massa slechts wilde bidden!"

„Hoe weet ge, dat ik dit niet doe, Tom?"

„Waarlijk, bidt massa dan?"

„Soms, wanneer ik geheel alleen was, heb ik het wel eens beproefd, maar dat was dan meestal niets dan ijdele klank. Doch bid gij thans eens, Tom, en toon mij, hoe men dit moet doen!"

Toms hart was vol; ootmoedig doch krachtig stortte hij in het gebed uit wat hij gevoelde, gelijk de wateren, die lang in hun loop gestremd zijn geworden. Één ding was duidelijk genoeg zichtbaar, dat Tom er namelijk niet aan dacht, of eenig menschelijk oor hem hoorde of niet. St. Clare gevoelde zich als gedragen op de vleugelen van Toms geloof en gevoel bijna tot voor de poorten van dien hemel, aan welken hij zeide niet te kunnen gelooven. Het was hem, als was hij nader tot Eva gebracht.

„Ik dank je mijn jongen," zeide St. Clare, toen Tom opstond. „Ik hoor je zoo gaarne, Tom; maar ga nu en Iaat mij alleen; — op een anderen tijd spreken wij weer samen."

Zwijgend verliet Tom het vertrek.

Sluiten