Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Terwijl Marie deze woorden sprak, wierp zij een veelbeteekenenden blik in het rond, en Jane liet bedrukt het hoofd hangen, want zij begreep, dat deze bedreiging haar wel in de eerste plaats gold. Ophelia zat eenige oogenblikken roerloos, alsof zij een ontploffingsmiddel had ingenomen, en scheen te zullen uitbarsten in toorn; doch beseffende van hoe weinig nut de strijd tegen zulk een karakter zou wezen, sloot zij haar lippen vast op elkaar, stond op en verliet het vertrek.

Het viel haar hard, naar haar kamer te moeten terugkeeren en aan de arme Rosa te zeggen, dat het niets had geholpen, en korten tijd daarna verscheen een der mannelijke bedienden met de boodschap, dat zijn meesteres hem had bevolen, om het meisje naar het geeselhuis te brengen, werwaarts zij dan ook, in weerwil van haar tranen en gebeden, werd heengesleept.

Eenige dagen daarna stond Tom op het balkon te mijmeren, toen Adolf zich bij hem voegde, die sedert den dood van zijn meester geheel troosteloos en ontdaan was; Adolf wist, dat hij voor Marie altijd een voorwerp van afkeer was geweest; maar zoolang zijn meester leefde, had hij daar weinig om gegeven. Nu deze echter niet meer was, had hij bijna dag en nacht onder bestendig vreezen en beven doorgebracht, daar hij niet wist, welk lot hem ieder oogenblik boven het hoofd hing. Marie had inmiddels reeds verscheiden malen met haar zaakwaarnemer geraadpleegd. Na overleg met St. Clares broeder besloot zij, de plaats en al de bedienden, uitgenomen die haar persoonlijk eigendom waren, en die zij bij zich dacht te houden, te verkoopen, en naar haar vaders plantage terug te keeren.

„Weet je het al, Tom, dat wij allen verkocht worden ?" zeide Adolf.

„Van wien heb je dat gehoord?" vroeg Tom.

„Ik hield mij achter de gordijnen verborgen, toen

Sluiten