Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mevrouw met haar zaakwaarnemer sprak. Binnen weinige dagen zullen wij naar een verkooping gezonden worden, Tom!"

„De wil des Heeren geschiede!" zeide Tom, de armen op de borst kruisende en diep zuchtende.

„Wij zullen nooit zulk een meester weer krijgen," zeide Adolf bedrukt; „maar nog liever wil ik verkocht worden, dan bij mevrouw te blijven."

Tom wendde zich ter zijde; zijn hart was vol, tot barsten toe. De hoop op de vrijheid, de gedachte aan zijn vrouw en kinderen rezen in zijn geduldige ziel op, evenals de zeeman, die byna in het gezicht van de haven schipbreuk lijdt, het gezicht van de torenspits en de geliefkoosde daken van het dorp zijner geboorte zich boven den top van een zwarte golf ziet vertoonen, als om hem een laatst vaarwel toe te roepen. Hij drukte zijn armen met kracht op zijn borst: hij wischte zijn tranen af en poogde te bidden. De arme, goede ziel had zulk een verheven gedachte van de vrijheid, dat dit een zware beproeving voor hem was, en hoe meer hij zeide: „Uw wil geschfede!" hoe treuriger hij zich gestemd gevoelde.

Hij zocht juffrouw Ophelia op, die hem steeds, ook na Eva's dood, met bizondere vriendelijkheid en achting had bejegend.

„Juffronw Feely," zeide hij, „massa St. Clare heeft mij de vrijheid beloofd. Hij zeide mij, dat hij daarmee reeds bezig was, en indien juffrouw Feely nu zoo goed wilde zijn, om er met missis over te spreken, dan zal zij misschien wel geneigd wezen om er mee voort te gaan, daar het de begeerte van massa St. Clare was."

„Ik zal voor u spreken en mijn best doen, Tom" antwoordde juffrouw Ophelia; „maar indien het van mevrouw St. Clare afhangt, dan durf ik waarlijk niet veel voor u hopen; doch ik zal al mijn krachten aanwenden." Dit gebeurde eenige weinige weken na het voorgevallene

Sluiten