Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uitgestort aan de voeten van den gevonden Heiland, van wien zij ter nauwernood meer wisten dan den naam, maar die door het zuchtend menschenhart nimmer te

vergeefs wordt aangeroepen.

Toen George de hut binnentrad, gevoelde hij zijn hootd

duizelen en zijn hart breken.

„Is het mogelijk? Is het mogelijk?" riep hij uit, terwijl hij aan Toms zijde nederknielde. „Oom Tom, mijn arme,

arme oude vriend!"

Er lag iets in die stem, dat tot het hart van den stervende doordrong. Zachtkens bewoog hij zijn hand, glimlachte en lispelde:

„Jezus spreidt het doodbed zacht.

En zijn liefde houdt de wacht."

Tranen, die het mannelijk hart eer aandeden, vielen uit de oogen van den jongeling, terwijl hij zich over den

zieltogende heenboog.

„O, beste Oom Tom! ontwaak toch! spreek toch nog een enkel woord. Zie mij toch aan! Ik ben het, massa George, uw eigen kleine massa George! Ken je mij niet?'

„Massa George!" stamelde Oom Tom, terwijl hij de oogen opende, met een zwakke, nauw verstaanbare stem. „Massa George!" herhaalde hij, terwijl hij verbijsterd in het rond zag.

Langzamerhand scheen zijn ziel haar denkkracht terug te krijgen; het weifelend oog werd weder vast en helder; geheel zijn aangezicht glinsterde van vreugde; de zwarte handen vouwden zich samen, en tranen stroomden langs de wangen.

„De Heer zij geloofd! hij is het! hij is het! Dat is alles wat ik nog wenschte. Zij hebben mij dan nog niet vergeten. Mijn ziel gevoelt zich er door verwarmd; het

Sluiten