Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Gij kunt gaan, jongens," zeide George, ieder hunner een geldstuk in de hand drukkend. Zij aarzelden echter nog om heen te gaan.

„Indien massa zoo goed wilde zijn om ons te koopen " zeide een hunner.

„Harde tijden zijn het hier, massa," voegde de andere er bij.

„Wij zullen massa zoo getrouw dienen," hernam de eerste. „Och, massa koop ons, koop ons!"

"Ik kan het niet, ik kan het niet!" antwoordde George zich met eenige moeite van hen losmakende.

De arme wezens lieten bedrukt het hoofd hangen en gingen langzaam en zwijgend heen.

„Hoor mij, o eeuwige God!" zeide George, terwijl hij op het graf van zijn vermoorden vriend eerbiedig nederknielde. „Hoor mij, terwijl ik zweer, dat ik alles zal doen, wat m eens menschen vermogen is, om dien vloek der' slavernij uit dit land te verdrijven!"

Geen gedenkteeken wijst de laatste rustplaats aan van Oom Tom; maar hij heeft er ook geen van nooden. Zijn Heer en Meester weet waar hij ligt, en zal hem onsterfelijk doen ontwaken, om bij Hem te wezen, wanneer Hij in zijn heerlijkheid zal verschijnen.

Van de overige personen en karakters, welke wij in dit verhaal hebben ontmoet, heb ik niets bijzonders meer mede te deelen, behalve dat ik nog met eenige woorden van juffrouw Ophelia en Topsy spreken moet, en dat wij George Shelby vaarwel zullen zeggen.

Juffrouw Ophelia nam Topsy met zich naar haar eigen woning in Vermont, in den beginne tot groote verbazing van haar stemmige, alles zoo nauwkeurig wikkende en wegende vrienden en bloedverwanten. Aanvankelijk beschouwden zij Topsy als een lastige, overbodige vermeerdering van hun zoo wel ingerichte en geregelde huishouding; maar juffrouw Ophelia was zoo gelukkig

Sluiten