Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gaarne alles zelf vertellen. Ik weet dat dit altijd de gewoonte van massa George was. Ik kan mij dan ook maar niet begrijpen, hoe die blanke menschen altijd zooveel kunnen schrijven; het schrijven is zulk een langzaam, vervelend, onaangenaam werk."

Mevrouw Shelby glimlachte.

„Mij dunkt, mijn oude man zal de jongens en het kleine meisje wel geen van allen meer kennen. Och Heer, wat is zij groot geworden, die Polly, en goed en knap is zij ook. Zij is thuis om op de koeken te passen. Ik heb juist dezelfden gekozen, die mijn goede man zoo gaarne had, juist zulk een koek, als dien ik hem te eten gaf op den morgen toen hij vertrekken moest."

Mevrouw Shelby zuchtte; bij de herinnering aan dien morgen scheen haar hart door een zwaar gewicht terneergedrukt te worden. Zij had zich nog geen oogenblik op haar gemak gevoeld, sedert zij dien brief van haar zoon ontvangen had; zij had een somber voorgevoel, dat er iets kwaad verborgen was achter dien sluier van stilzwijgendheid.

„Missis heeft het bankpapier toch wel bewaard ?" vroeg Chloé bezorgd.

„Ja Chloé," was het antwoord.

„Ik wilde zoo gaarne aan mijn goeden man dezelfde banknooten toonen, die de banketbakker mij gegeven heeft. En hij zeide nog wel tegen mij: „Chloé, ik wenschte, dat gij langer blijven kondt!" — „Ik dank u, massa," antwoordde ik hem, „ik verlang maar, dat mijn goede, oude man thuis mag komen, en mijn missis, zij kan het ook niet langer zonder mij redden. Dat is het juist, wat ik hem gezegd heb. Een zeer goed man was hij, die massa Jones!"

Chloé had er stijf en sterk op aangedrongen, dat hetzelfde bankpapier, waarin haar loon was uitbetaald geworden, bewaard zoude blijven, ten einde aan haar goeden

Sluiten