Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tom ten teeken van baar bekwaamheid getoond te kunnen worden, en mevrouw Shelby had zich gaarne bereid verklaard om zich naar dezen zonderlingen inval van de goede vrouw te schikken.

„Hij zal Polly niet meer kennen, waarlijk, dat zal hij niet, mijn goede man! Nu, het is ook reeds vijf jaren geleden, dat zij hem hebben weggevoerd, en zij was toen nog zoo klein en kon nauwelijks op haar beenen staan. Denk eens, hoe bezorgd hij altijd was, wanneer zij eens struikelde, als zij liep!"

Het geratel der wielen van een rijtuig liet zich thans hooren.

„Massa George!" riep Tante Chloé uit, terwijl zij naar het venster vloog.

Mevrouw Shelby snelde naar den ingang van het vertrek en lag weldra in de armen van haar zoon. Tante Chloé stond angstig met haar oogen in de duisternis te staren.

„O, arme Tante Chloé!" zeide George, terwijl hij vol medelijden staan bleef, en hare harde, zwarte hand inde zijne sloot. „Ik zou zoo gaarne alles wat ik bezit, hebben gegeven, indien ik hem maar had kunnen medebrengen; doch hij is naar een beter land gegaan."

Mevrouw Shelby barstte in een luiden, hartstochtelijken kreet uit; maar Tante Chloé zeide niets.

Het gezelschap trad het voor den avondmaaltijd gereed gemaakte vertrek binnen. De banknoten, waarop de arme Chloé zich voor weinige oogenblikken zoo verhoovaardigd had, lagen nog op de tafel.

„Ziedaar," zeide zij, ze opnemende en met een bevende hand haar meesteres toereikende, „ik begeer ze nimmer weder te zien of er van te hooren. Het is dan toch zoo gebeurd, als ik verwachtte dat het wezen zou — verkocht, om daar op die ellendige plantages vermoord te worden!"

Chloé wendde zich af en verliet met een trotsche

Sluiten