Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

houding het vertrek. Mevrouw Shelby volgde haar zacht, nam haar bij de hand, trok haar in een stoel en zette zich bij haar neder.

„Arme, goede Chloé!" zeide zij op een vriendelijken toon.

Chloé boog haar hoofd op den schouder van haar meesteres en snikte luid: „O, missis missis! mijn hart is gebroken, vergeef het mij, dat is alles!"

„Ik weet dat!" antwoordde mevrouw Shelby, terwijl ook haar tranen rijkelijk vloeiden, „en ik kan het niet weder heelen, maar Jezus de Heere kan het. Hij geneest de gebrokenen van hart en heelt al hun wonden."

Er heerschte een oogenblik van stilte, waarin allen tezamen weenden. Eindelijk zette George zich aan de zijde der treurende vrouw neder, vatte haar hand en schilderde haar met eenvoudige geestdrift het zegevierende tooneel van den dood haars echtgenoots, en bracht haar zijn laatste zegenbeden en de betuigingen zijner liefde over.

Omstreeks een maand daarna waren al de bedienden, van het huis Shelby, in de ruime gang, die door het huis liep, bijeengeroepen, om eenige weinige woorden aan te hooren, die hun jonge meester hun te zeggen had.

Hij verscheen onder hen met een bundel papieren in de hand, bevattende de bewijzen van vrijheid voor al de slaven van de plaats, en die alle achtereenvolgens door hem werden voorgelezen en onder het snikken, weenen en vreugdegeroep van al de aanwezigen onder heD werden rondgedeeld.

Velen echter schaarden zich om hem heen en smeekten hem dringend, hen toch niet weg te zenden, en gaven

Sluiten