is toegevoegd aan je favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja, dat verandert de zaak wel; maar zou ze dan niet aan die familie kunnen vragen, haar liever op hunne kosten ergens in een sanatorium te laten gaan?"

„Och Meneer, wat zou ze daaraan hebben? 't Is juist de reis, die haar zoo toelacht en 't prettige gezelschap; u zei vanmiddag zelf "

De chef fronste het voorhoofd. „Daar hoef je mij niet weer aan te herinneren, je moet niet vergeten, dat ik sprak met van Offelen, een gefortuneerd jongmensch; dat is heel wat anders. Iemand, wiens middelen 't niet veroorlooven, moet natuurlijk niet op reis gaan: tering naar de nering zetten, dat is nu eenmaal plicht."

„Dus u geeft geen voorschot?" vroeg Tom, gedrukt door de gedachte aan Marie's teleurstelling.

„Nu, nu, dat zeg ik nog niet," zei Mijnheer Scheede zachter, „ik zeg alleen nog maar mijn oordeel, dat acht ik plicht. En heb je wel bedacht, dat honderd gulden je salaris is van twee maanden ? kan je dat missen ? Je hebt al zoo dikwijls geklaagd over je lage traktement."

Tom boog even het hoofd. „Ik zou u willen vragen, 't langzamerhand terug te betalen, bijvoorbeeld ieder kwartaal vijf en twintig gulden."

„Dus moet jij een heel jaar er onder lijden? Ik moet zeggen, je hebt wat over voor je zuster."

„Och, dat is minder meneer, als u maar toestemt."

„Nu, voor deze ééne keer dan, maar ik kom er