is toegevoegd aan je favorieten.

Mammon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toen weer verder de stad in. Den heelen dag moest ze blijven zwerven, eenzaam, terwijl al die menschen haar voorbijliepen, onverschillig, zonder iets te weten van haar lijden. Al die anderen waren ook werelden op zichzelf, ondoordringbaar afgesloten werelden van vreugde en leed, en elk huis was ook weer zoo'n wereld, zorgvuldig afgesloten voor anderen, 't Gaf haar een drukkend gevoel van verlatenheid, al die menschen en al die huizen, heel de groote stad, en niemand, die met haar meevoelde. Ja toch, van Aarden, die was misschien ook hier in de stad, en ze begon te verlangen hem tegen te komen, alleen maar hem te groeten; dan zou ze zich minder eenzaam voelen.

Wat zou er nu bij hare moeder gebeuren ? Frans was er zeker, hij zou woedend zijn, maar hoe kon hij haar dwingen, zonder openlijk schandaal te veroorzaken, waar hij zoo bang voor was? Zou hij toch niet eindigen, met scheiding aan te vragen? Hoe dankbaar zou ze hem dan zijn.

Toen ze 's avonds thuis kwam, wee en dof van den langen dag, vond ze hare moeder zenuwachtig, bedroefd.

„O kind, wat een dag!"

„Is hij hier geweest?" vroeg Nora strak.

„Ja, je man is hier geweest, en o God, hij was zoo driftig, hij sprak van geweld gebruiken."

„Wat bedoelde hij daarmee?"