is toegevoegd aan uw favorieten.

Dr. David Livingstone

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weren afschoten en men hiermede de bijeenkomst als afgeloopen beschouwde. Sjinté zond etenswaren en ontbood daarna den zendeling liefst midden in den nacht bij zich. Doch deze lag in koortszweet en het pad naar de stad leidde door een zeer vochtig dal, zoodat hij er voor bedankte om te gaan, terwijl hij aan Sjinté liet zeggen dat hij nóch een hyena nóch een tooverkol was en dat hij woorden in den nacht en daden in de duisternis haatte. Hij begaf zich echter den volgenden morgen naar hem toe. Ook thans maakte Livingstone weder de opmerking bij zich-zelven dat een vrije en open gedragslijn zonder vreesbetooning de beste manier is om met de inlanders het geschikst om te gaan. Sjinté was bijzonder ingenomen met het doel, dat de zendeling met zijn reis beoogde en klapte zelfs, toen Livingstone hem een en ander uitlegde, in de handen, wat natuurlijk door de hem omringenden werd nagevolgd. De zendeling gaf een os ten geschenke — in tijden had Sjinté geen vleesch geproefd — en raadde het hoofd aan bij den Makolól o-stam vee aan te koopen. Dat werd dan ook later door Sjinté gedaan. Het man-wijf rukte echter thans dezen gegeven os in, zeggende dat de blanke man aan haar behoorde; dat zij hem gebracht had en dat het daarom haar os en niet Sjinté's os was. Zij liet den os slachten en gaf oom er slechts een poot van, waarmede deze blijkbaar genoegen nam, misschien wel omdat hij zich tegen het bijdehandsche nichtje niet opgewassen gevoelde.