is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan ...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij tramden tot aan de Witte Brug, en waren weldra de duinen in, waar zij in het zand gingen zitten, een sterke zeebries om hunne hoofden.

— Ik hoop nooit oud te worden, zei Lot. Elly, vindt jij het niet vreeslijk, oud te worden, iederen dag ouder....

— Je stokpaardje, Lot ? vroeg Elly.

Zij glimlachte; hij zag haar ernstig aan,

bijna bleek, maar omdat hij haar glimlachen zag, wist hij luchtig te spreken:

— Meer dan dat: mijn cauchemar lede- I

ren dag meer en meer rimpels te zien in je vel, grijze strepen aan je haar, je geheugen dof te voelen worden, je emotie te voelen verstompen, aan je maag een plooi meer te voelen, die je vest slecht om je middel doet zitten; je talent te voelen verslappen en je rug te voelen krommen onder è,l het gewicht van het verleden, dat je meêsleept.... zonder dat je daaraan iets doen kan, zonder dat

je iéts kan doen Is je pak oud, je koopt

een nieuw: ik spreek van een kapitalistiesch standpunt. Lijf en ziel krijg je ééns voor je leven en je moet er meê toe tot je graf. Ben je zuinig met beiden, dan heb je niet geleefd; verspil je ze, dan kom je zeker te kort....