is toegevoegd aan uw favorieten.

De gedichten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Trof dezen ') door een schoonheid — mij ontnomen Op zulk een wijs, die nog mijn ziel kan deren!

Min, die nog nooit aan weermin liet ontkomen,

Greep me aan voor hem met zóó sterk welbehagen, Dat, als ge ziet, 't zich nog niet in laat toornen;

Min heeft met éénen slag ons bei verslagen.

Caïna '') wacht die ons daarboven moordde!" ®)

Zoo sprak de stem die antwoordde op mijn vragen. Toen 'k den gekrenkten geest dus spreken hoorde,

Neigde ik het hoofd, en hield het neergebogen,

Tot mij de Bard in mijne mijmring stoorde [wogen :

En vroeg: "Wat peinst ge?" — En 'k zuchtte, diep be-

— Ach, dat zóó zoet een droom zoo smart'lijk endde, Zóó schoon een hoop, zoo bitter heeft bedrogen!

Waarop ik nogmaals tot de twee mij wendde:

— Zie 't droef verhaal tot tranen mij bewegen,

Francesca! dat gij doet van uw ellende.

Maar zeg mij: op wat wijze en langs wat wegen,

Is door u in den tijd der zoete zuchten De erkent'nis van uw vagen wensch verkregen?

1) Plaats waar, naar Dante's voorstelling, diegenen worden gestraft welke hunne verwanten gedood hebben. [Inferno XXXII.]

2) Haar gemaal, Lanciotto Malatesta, Paolo's broeder.