Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nemen, was het gemakkelijk in te zien, dat bij onderbinding van de eene toch nog heel goed een stofwisselingsuitkomst verkregen kon worden nagenoeg gelijk aai} die wanneer men niet had onderbonden. Had Schirmer bij zijn onderzoek van honderd en vijf alvleeschklieren van menschen slechts negentien keeren een gesloten bovenste papilla aangetroffen, Opie 20) had als resultaat van een nauwkeurig onderzoek bij honderd lijkopeningen te noteeren, dat in meer dan de helft der gevallen de tweede ductus dusdanig geoblitereerd of zoo gecontraheerd was, dat men zich niet kan voorstellen dat deze de functie van den grooteren gang, wanneer deze verstopt of dichtgedrukt geraakt, kan overnemen. Bovendien zag hij dat in alle gevallen waarbij de d. Santorini goed was, deze toch sterk in grootte afnam naar het duodenum toe.

Treden wij thans een oogenblik in de geschiedenis terug. In het begin der 19e eeuw scheen er ietwat meer kans te komen voor een breedere ontwikkeling der kennis van het pancreas. De proeven van de Graaf werden weer opgenomen. Magendie 21) legde in 1817 bij een hond den ductus bloot, sneed dezen in, bracht het bijbehoorende duodenumstuk naar buiten en zoog nu met een pipet het sap uit de incisie-opening op. Tiedemann en Gmelin 18) verbonden in 1824 den ductus met een glastube om aldus de afscheidingsproducten te kunnen verzamelen. Maar helaas bleef het bij deze experimenten. Geen der werkers vermocht een noemenswaardigen vooruitgang te bewerkstelligen. En het in 1842 verschenen boek van Claessen 22), dat in zekeren zin een herhaling mag genoemd worden van het reeds genoemde werk van Swalwe, was dan ook weer slechts een weergave van de toenmalige kennis, een verzamelde casuistiek, maar overigens geheel en al zonder iets belangwekkends. Toch zou weldra de reeds bijna twee honderd jaren lang vrijwel gelijk gebleven kromme van de pancreas-wetenschap een aanzienlijke steiging ervaren. Bouchardat en Sandras bleken in 1846 reeds de onmiddellijke voorloopers dier gewichtige verandering. Zij konden in het sap de aanwezigheid aantoonen „d'un principe (dièstase) propre a dissoudre les féculents et è, permettre leur absorption et leur utilisation dans 1'économie vivante."

Het was nu in den winter van hetzelfde jaar, dat hun land-

Sluiten