Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nauwe trachea van den pasgeborene is hier immers tot een spleet versmald, die door de intubagebuis opengerekt moet worden; gelukt dit al, dan zal het wel niet zijn zonder ernstige beschadiging aan het weefsel toe te brengen met als gevolg drukusuur, necrose, infectie en bronchopneumonie, evenals we bij de tracheotomie zien optreden.

Maar gelukkig zijn onze middelen hiermede niet uitgeput. Drie operaties zijn toegepast om het gevaar te bezweren:

De doorsnijding van den isthmus, de exothyreopexie en de strumectomie.

De eerst toegepaste operatie is de doorsnijding van den isthmus. Malgaigne deed haar het eerst in 1851. Na de mediaansnede als voor de tracheotomie gemaakt te hebben komt men op den isthmus, die gewoonlijk sterk ontwikkeld en zeer bloedrijk zal zijn. Een eerste vereischte is dan ook een zorgvuldige bloedstelping, die door omsteking gemakkelijk bereikt schijnt te kunnen worden. Gelukkig kunnen we ons tegenwoordig door de zegeningen van de asepsis vrijwaren voor de gevolgen, waaraan het patientje van Malgaigne succombeerde, een secundaire haemorrhagie, gevolg van de infectie van de wond; niettemin zal ons dit waarschuwen voor een rigoureuse asepsis te waken.

Wat bereiken we door de doorsnijding van den isthmus ?

Zooals we gezien hebben ligt een ring van. schildklierweefsel vaak om de trachea en oesophagus, een ring, die hier een greep des doods wordt. We verbreken dezen ring door de doorsnijding van den isthmus en met deze niet moeilijke, snelvolbrachte ingreep kunnen wij in vele gevallen het leven van het kind redden.

De exothyreopexie is ook gemakkelijk uitvoerbaar en heeft het voordeel slechts een onbeduidende bloeding

Sluiten