Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te veroorzaken; zij is dan ook herhaalde malen met goed gevolg uitgvoerd (Fochier, Polosson, Commandeur vermelden goede resultaten). Echter zal toch in vele gevallen, waar we te maken hebben met een de trachea omstrengelend gezwel, wat volgens mijne en anderer ervaring vaak voorkomt, deze ingreep niet helpen, ja door de luxatie van de schildklier naar buiten zullen we het gevaar krijgen, dat de ring van schildklierweefsel, waarin de trachea besloten ligt, aangehaald wordt en zoodoende de dyspnoe nog vergroot wordt.

Ook is een enkele maal de exstirpatie van een lobns uitgevoerd. Dit is natuurlijk een veel lastiger en langduriger operatie dan de twee vorigen en het lijkt mij, dat men dan alleen tot haar zijn toevlucht zal behoeven te nemen, wanneer de doorsnijding van den isthmus niet het gewenschte gevolg heeft, hetgeen wel alleen het geval kan zijn bij zeer groote gezwellen.

Na aldus de middelen ter bestrijding van de gevaren, die een aangeboren kropgezwel met zich meebrengen, overzien te hebben komen we tot de volgende slotsom. In de eerste plaats moet door een juiste ligging en de aanwending van koude getracht worden zonder operatief ingrijpen de gevaarlijke dyspnoe op te heffen. Komen we zoodoende niet tot ons doel dan zal de doorsnijding van den isthmus uitgevoerd moeten worden met de noodige voorzorgen voor goede bloedstelping en zorgvuldige asepsis. Bereiken we dan nog ons doel niet, dan zal de verwijdering van een lobus van den krop overwogen kunnen worden. De tracheotomie en de intubage zijn volkomen ongeschikte behandelingsmethoden.

Sluiten