Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onderzoekers (Grimm, Samelson) het er niet over eens zijn, of het bloed van gezonde zuigelingen meer of minder vasoconstrictorische stoffen bevat, dan voor volwassenen wordt opgegeven. Eindelijk is het zeer de vraag of de door H. en L. Hirschfeld genoemde gevallen werkelijk tot de E. D. mogen gerekend worden. Zij besluiten n.1. bijna sieeds uit de aanwezigheid van één enkel verschijnsel, gewoonlijk eczeem, tot het bestaan der diathese.

Of de onderzoekingen van Wiemer, die aantoonde, 'dat het soortelijk gewicht van scrofuleuze kinderen vergeleken met dat van normale bijzonder laag of bijzonder hoog was, als van belang voor de studie der E. D. moet worden beschouwd, waag ik niet te beslissen. Het is de vraag of de door hem gevonden bijzonder • lieid op rekening van de E. D. of op die van de tuberculeuze infectie of op beide moet worden geschreven.

Een poging om door een bepaalde reactie den aanleg E. D. aan te toonen, is door Rachmilewitch gedaan. Hij maakte met het inentlancetje scarificaties op den bovenarm bij een groot aantal kinderen. Dan plakte hij op die plaats een stukje leucoplast met een gaatje in het midden, passend op de gelaedeerde plaats. Daarna deed hij er Colman's mosterddeeg op en vervolgens een verband. Na een half uur werd alles verwijderd. Hij zag nu bij exsudatieve kinderen, onafhankelijk van den ernst of de uitgebreidheid hunner verschijnselen, een breede witte „Quaddel", ter grootte van de opening in het kleefpleister, met een rooden hof er om heen. Uit het gescarificeerde plekje kwamen druppels sereus exsudaat, dat eerst na 2 uur stolde en dan ging opdrogen. De Quaddel bleef 2 tot 4 dagen bestaan, soms nog veel langer. Bij kinderen die noch anamnestisch, noch klinisch verschijnselen van E. D. vertoonden, trad slechts een erytheem op. Bij 20 pCt. der kinderen was de reactie twijfelachtig. Hij meent dat het positief zijn der reactie een gevolg is van de groote waterrijkheid van het weefsel.

Deze reactie is door mij bij een vijftiental kinderen gedaan. De Quaddelvorming was soms zeer duidelijk. Echter zag ik haar niet vaker bij exsudatieve kinderen dan bij andere.

Ook Mautner deed onderzoekingen in deze richting. Hij bepaalde de gevoeligheid van de huid voor mechanische, chemische

Sluiten