Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en bacterieele prikkels bij gezonde en bij eczemateuze kinderen. Sleclits voor de mechanische en de chemische prikkels vond hij een verhoogde gevoeligheid, echter niet individueel maar percentsgewijze, d.w.z. hij zag sterke reacties vaker bij de eczeemkinderen dan bij de andere.

Mohr trachtte met de ABDERHALDEN'sche methode om bloedfermenten aan te toonen een diagnosticum te vinden bij eenige gevallen van status thymico lymphaticus. Het lukte hem inderdaad steeds ontleding van thymussubstantie aan te toonen. Waar ik mij met CzERNy meen te mogen plaatsen op het standpunt, dat de status (thymico) lympathicus bij de E. D. behoort, heeft ook Moiir's onderzoek hier recht op vermelding.

Eindelijk hebben verschillende onderzoekers zich bezig gehouden met de vraag naar het verband tussclien E. D. en zenuwstelsel, en wel speciaal het vegetatief zenuwstelsel. De aanleiding hiertoe was de uitspraak van Eppinger en Hess dat de E. D. als de infantiele vorm der vagotonie moet worden beschouwd. Zij vatten als vagotonie dien toestand van het vegetatieve zenuwstelsel op, waarbij niet alleen teekenen van een functioneel verhoogden vagustonus en derhalve een verhoogde prikkelbaarheid van het autonome zenuwstelsel bestaan, doch waarbij ook een verhoogde gevoeligheid voor pilocarpine aanwezig is. Een verder kenteeken is dan de relatieve ongevoeligheid tegenover sympathische prikkels. Zij kennen meer waarde toe aan de pharmacologische dan aan de anatomische scheiding tusschen sympathisch en autonoom zenuwstelsel, waarbij zij zelfs zoover gaan, dat zij de zweetklieren. de haarspieren (arrectores pilorum) en de vaatspieren der ingewanden, niettegenstaande slechts een verzorging door sympathische vezels voor deze organen is aangetoond, toch beschouwen als onder invloed van het autonoom zenuwstelsel te staan, omdat zij reageeren op atropine en pilocarpine.

Het duidelijkst is het verband aangetoond tusschen asthma en vaguswerking. Reeds Einthoven maakte uit zijn proeven op honden de gevolgtrekking, dat asthma een gevolg is van kramp der bronchiaalspieren onder invloed der nervi vagi. Ook Weber's proeven maken deze opvatting aannemelijk. De gunstige werking van atropine en adrenaline op den aanval is er mede in overeenstemming.

Sluiten