Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verricht, waarbij bleek dat alle motorische zenuwen van de plexus hypogastricus doorgesneden waren.

Deze proeven toonen dus aan, dat, analoog aan die van Ewald, waarbij na uitschakeling van het onderste thoracaal en lumbaalmerg, darm en blaas goed bleven functioneeren, de blaas, ook wanneer men de genoemde zenuwen voor een gedeelte exstirpeert, behoorlijk blijft functioneeren.

Hieruit volgt, dat of de in de blaas aanwezige nerveuze apparaten, ook zonder impulsen van de nervi hypogastrici en pelvici, automatisch de blaaswerking kunnen regelen; öf dat de blaas nog van andere zijde geïnnerveerd wordt.

Met het oog op deze laatste mogelijkheid, heeft hij nu proeven opgesteld, waarbij de werking van prikkeling van de perifere stomp van de nervi splanchnici en vagi onderzocht werd. Volgens Pal kan men de longitudinale spiervezels van het rectum door prikkeling van de nervus splanchnicus tot contractie brengen. De proeven van von Zeissl over het effect van perifere vagus prikkeling, vielen zoowel met betrekking tot de detrusor als de sphincter van de blaas negatief uit. Eveneens bleef perifere splanchnicus prikkeling zonder effect, wanneer men de linker of rechter n. splanchnicus afzonderlijk prikkelde. Werden daarentegen gelijktijdig beide nervi splanchnici geprikkeld, dan ziet men eerst een contractie van de detrusor vesicae en wanneer deze enkele seconden (5"—10") geduurd heeft, opent zich de sphincter, wat door uitstroomen van vloeistof uit de urethra waar te nemen is. Werden echter de beide nervi splanchnici gelijktijdig, maar na voorafgaande doorsnijding van linker en rechter nervus hypogastricus en pelvicus, ge-

Sluiten