Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij ziet verder in bovenstaande experimenten een bevestiging van de veronderstelling van Müller, die een centrum in het ruggemerg voor de blaas (uterus en darm) ontkent en de reflexboog in de bekkensympathicus localiseert. Bovendien ^bevestigt hij de resultaten van von Zeissl, die bewees dat de blaas onafhankelijk van de nervi hypogastrici en pelvici functioneeren kan.

Tenslotte meent Roith dat deze verhoudingen ook voor den mensch gelden, welk vermoeden wel door klinische waarnemingen bevestigd wordt. Voor de functie schijnen de locale reflexcentra in den blaaswand en in het bekkenbindweefsel te voldoen. Bij dieren herstelt zich de functie na doorsnijding van de blaaszenuwen meestal reeds na 24 48 uur; bij den mensch daarentegen verloopen gewoonlijk 2—4 weken voor een restitutio ad integrum ingetreden is. In den eersten tijd schijnt de n. pudendus voor de blaassluiting een gewichtige rol te spelen ; wanneer men dieren in dit stadium narcotiseert, zijn ze gedurende de heele narcose incontinent, wat Roith door een verslapping van den rhabdosphincter, een verlies van tonus, verklaart. Na eenige weken is de blaassluiting ook in narcose volkomen.

De hersenen kunnen nu langs 3 wegen van de vullingsgraad van de blaas op de hoogte gebracht worden:

1°. door spiergevoel van de onmiddellijk aan de blaas grenzende spieren van den bekkenbodem, die nu zwaarder belast worden;

2°. door het peritoneum parietale dat door de sterker vulling van de blaas een andere spanningstoestand krijgt;

3°. langs de n. pudendus communis, die de urethra voor

Sluiten