Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daarop wijzen, behoort de verlaagde resistentie der erythrocyten. Het is bekend, dat daaronder verstaan wordt het eerder dan normaal optreden van haemolyse bij inwerking van verschillende schadelijke invloeden op de roode bloedlichaampjes. Gewoonlijk wordt daarbij de resistentie tegen hypotonische NaCl-oplossingen bepaald, maar ook wel ten opzichte van andere stoffen, zooals saponin, cobragif, aether, chloroform e.a. gezocht. Wordt een verlaagde weerstand aangetroffen, dan meent men daaruit te mogen besluiten, dat ook in vivo deze roode bloedlichaampjes een abnormale broosheid bezitten en zij daardoor vroeger dan normaal uit de bloedbaan verdwijnen, hetzij door intravasculaire haemolyse of, wat waarschijnlijker is, door snelleren ondergang in de daarvoor bestemde organen.

Het is bekend, hoe dit verschijnsel der verlaagde resistentie tegen hypotonische zoutoplossingen sinds de onderzoekingen van CHAUFFARD, WlDAL en hun medewerkers, baseerend op het baanbrekend werk van HAMBURGER, een belangrijk symptoom is geworden ter herkenning van den haemolytischen icterus, waarover de laatste jaren een uitgebreide literatuur is verschenen. (Vergel. SOMMER ').

Bij het carcinoom zijn zeer verschillende uitkomsten dezer resistentiebepalingen verkregen. Sommige schrijvers hebben een verhoogden weerstand gezien, (LANG2), VlOLA3), STRAUSS4), anderen treffen geen constante veranderingen, soms zelfs verlaging aan (v. LlEBERMANN 5), VEYRASSAT6), BRULÉ7) e.a.). Groote beteekenis heeft de resistentiebepaling daardoor bij

') Dissert. Groningen, 1917.

2) Zeitschr. f. klin. Medezin, Bd. 47, 1902.

3) Archiv. de physiologie, 1895, gecit. v. Sommer, l.c.

4) Dissert. Strassburg, 1908, gecit. v. Sommer, l.c.

5) D. Medizin. Wochenschrift, 1912.

6) gecit. v. Gilbert en Weinberg, Traité du Sang, 1913.

7) ibid.

Sluiten