Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gebruik gemaakt van de doorspoeling van het orgaan van uit de toevoerende arterie, waarmede voortgegaan wordt, totdat in de afloopende vloeistof spectroscopisch geen haemoglobine meer kan worden aangetoond. Bij pathologischanatomisch, van den mensch stammend materiaal is deze methode uit den aard der zaak niet toe te passen, aangezien alleen stukken van lever en milt voor onderzoek beschikbaar zijn. Hier blijft ons dus niet anders over dan het orgaan met glas te snijden, totdat een weeke, structuurlooze massa is ontstaan, die nu met water wordt uitgespoeld (onder toevoeging van een geringe hoeveelheid thymol om rotting tegen te gaan), totdat in de spoelvloeistof geen haemoglobine meer met het spectroscoop is te vinden (KRüGER '), STOCKMAN 2), BlELFELD 3)). Men kan daarbij twee wegen inslaan. KRüGER filtreert de massa door linnen, waarbij alleen de grove bindweefselstukken op het filter achterblijven en bepaalt het ijzer in de doorgesijpelde celmassa. Aangezien echter blijkens histologisch onderzoek dikwijls juist in het bindweefsel de sterkste ijzerreacties worden aangetroffen (o.a. bij levercirrhose, bij „diabète bronzé"), scheen het mij rationeeler door een sterk gecomprimeerde watteprop te filtreeren en later de massa op het filter te onderzoeken. Zooals ik mij door centrifugeeren der doorgeloopen vloeistof kon overtuigen, heeft op deze wijze geen verlies van lever- of miltcellen plaats.

Terwijl het op deze manier gelukt de lever bloedvrij te maken, is dit bij de milt zoo moeilijk te bereiken, dat een grootere schommeling in de berekende ijzerhoeveelheden onvermijdelijk is, een ervaring, die ook STOCKMAN reeds vermeldt.

Het ligt voor de hand te vermoeden, dat bij deze doorspoelingen ijzerzouten uit het orgaan met het water ver-

') Zeitschr. f. Biologie, Bd. 27, 1890.

2) Biitish Medical Journal, 1896.

3) Hofmeisters Beitrage. Bd. 2, 1902.

Sluiten