Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de kranen. Door voorzichtig schudden, wordt het bloed lakkleurig gemaakt. Indien eenig O-verbruik door de erythrocyten heeft plaats gehad, zal men het water in de rechter buis zien stijgen, omdat het gereduceerde haemoglobine uit de lucht O zal opnemen. Ten slotte wordt flink geschud, zoodat het ferricyaankali zich met het bloed mengt, waarna het O-gehalte wordt bepaald.

Aan het op deze wijze verkregen procentsgetal moet nog een kleine correctie worden aangebracht. Doordat het bloed van kamertemperatuur op 37° is gebracht, zal het een gedeelte der opgeloste stikstof verliezen. Men ziet dan ook onder de kurk in het reageerbuisje eenige kleine gasbelletjes. Voor de zuurstof geldt hetzelfde. De kleine hoeveelheid O, op deze wijze vrijkomend, zal echter bij reductie van het oxyhaemoglobine door deze stof worden gebonden. Indien nu de haemoglobine-oplossing in het fleschje later met de lucht in aanraking komt, zal hieruit dank zij de lagere temperatuur N en O opgenomen worden, dat in de vloeistof wordt opgelost. Een geringe volume-vermindering van de lucht in de rechter buis zal hiervan het gevolg zijn. die dus bij de bepaling van het O-gehalte in rekening moet worden gebracht. Volgens BARCROFT bedraagt deze correctie 0.9%.

Is de maximale capaciteit van het onderzochte bloed C en blijkt na het verblijf in de broedstoof nog D volume procenten O gebonden te zijn, dan is, na aftrek van hetgeen door de Leukocyten (wier aantal in de emulsie dus steeds moet worden bepaald) is verbruikt (E), de „Sauerstofifzehrung als volgt te berekenen :

C — (D + E)

X 100, in percenten der maximale capaciteit

C

uitgedrukt. Door dit cijfer te deelen door het getal, dat het aantal roode bloedlichaampjes in de emulsie in millioenen aangeeft, verkrijgt men het O-verbruik per millioen erythrocyten, men zou dit den verbruiksindex kunnen noemen.

Sluiten